Hier zijn we weer! Na een lange luie zomer en mijn wilde avonturen in Amerika heb ik opnieuw zin om de pen ter hand te nemen. Een uitgebreid reisverslag van onze belevenissen aan de overkant van de grote plas is in de maak. Om deze blog opnieuw warm te draaien wil ik jullie echter eerst gezellig de herfst insturen met enkele fijne filmtips. Veel tijd voor televisie was er niet... Vandaar dan ook geen maandelijkse editie maar een heus zomeroverzicht! Kijken jullie mee?
This Is 40 (2012)
Een komdie van Judd Apatow, het brein achter enkele van mijn favoriete giechelkomedies. Aangezien deze This Is 40 werd gelanceerd als the sort-of sequel van Knocked Up, waren de verwachtingen bijzonder hoog gespannen. Een avondje bulderen was mij echter niet gegund, want wàt een saaie en treurige film! Sterren van dienst zijn opnieuw Pete en Debbie, het dysfunctionele koppel met de al even dysfunctionele kinderen. Beiden ronden deze keer de kaap van 40, en deze sombere verjaardag betekent het startschot van een hoop twijfels, frustraties, existentiële levensvragen en oeverloze discussies over kakken met de deur van de badkamer dicht. Plaatsvervangende schaamte en veel verwarring rond de toch wel erg labiele toestand en denkwijzen van de hoofdpersonages waren mijn deel. Als dit inderdaad 40 is, dan bedank ik feestelijk. Score: 5,5/10.World War Z (2013)
In deze flick picks keek ik eerder al reikhalzend uit naar dit puik stukje zombiefilm. De recensies kregen wat mij betreft gelijk, want dit is een oerdegelijke actiefilm. Na de uitbraak van een wereldwijde pandemie waarbij slachtoffers de allures van een vleesetende, dolgedraaide en superbesmettelijke (nouja...) zombies krijgen, reizen VN-onderzoeker Gerry Lane en zijn gezin de wereld rond om een remedie én een veilige plek te vinden. De onwijs lange spanningsbogen (de scène in het laboratorium!) zorgen ervoor dat je de hele film lang op het puntje van je stoel zit en de bioscoop met fameuze okselvijvers verlaat. Suspens! Bovendien zorgen de wapperende blonde manen van Brad Pitt uiteraard voor dat extra snuifje peper en zout. Een welbesteed avondje bioscoop. Ik geef World War Z een puike 8/10. The Da Vinci Code (2006)
Af en toe heb ik als serieuze academicus nood aan een stevige portie van de pot gerukte semi-geschiedenis boordevol cryptogrammen, codes, symbolen en andere toverkolder, en op dat vlak blijft Dan Brown mijn favoriete hofleverancier. Zijn nieuwste boek Inferno prijkt al op mijn boekenplank, maar werd wegens tijdsgebrek nog niet gelezen. In de tussentijd besloot ik mezelf dan maar te sussen met de verfilming van The Da Vinci Code. Het verhaal - dat iedereen uiteraard kent en dus geen ellenlange beschrijving hoeft - blijft uiteraard entertainend, maar die stijve hark van een Tom Hanks, het teenkrullende Frengels van mejuffer Tatou en het algeheel uitleggerige toontje van de film doen voor mij toch een flink stuk van de pret teniet. Het verdict: 6,5/10.
I, Robot (2004)
Acht lange uren in een vliegtuig boven de oceaan. Wanneer alle tijdschriften doorbladerd, alle muziek beluisterd en alle slaapjes gesnurkt zijn, durven mijn ogen al eens af te dwalen naar de film die op dat moment op de televisieschermen aan boord wordt gespeeld. Het stemde mij niet ontevreden dat dit de scifiprent I, Robot bleek te zijn. I, Robot is immers niet zomaar een futuristische actiefilm die ik ondertussen al een stuk of tien keer heb gezien, neen neen. Het is zowaar een boekverfilming, gebaseerd op het werk van science fictionklepper Isaac Asimov. Het verhaal zit naar mijn bescheiden mening bijzonder vernuftig in elkaar, en de bedoelingen van de blauwogige robot Sonny, die van zijn schepper om onbekende redenen een bijzonder menselijke en immer nieuwsgierige persoonlijkheid kreeg, blijven ook na afloop van de film gehuld in mysterie. Klein minpuntje: Will Smith is nu niet meteen de meest geloofwaardige acteur voor de rol van detective Spooner, but we can work with that. Ik wil US Airways graag bedanken voor dit anderhalf uurtje pret boven de Atlantische Oceaan. I, Robot krijgt 7,5/10! Elysium (2013)
Terug in eigen land rondden we de vakantie opnieuw af met een avondje bioscoop. Deze keer ging het naar Elysium, het nieuwe geesteskind van de Zuid-Afrikaanse regisseur Neill Blomkamp. We schrijven 2154. De planeet is zo goed als onleefbaar geworden na eeuwenlange roofbouw op de natuurlijke rijkdommen, overbevolking en oorlog. De rijken der aarde namen hun intrek in Elysium, een paradijselijk ruimteschip dat alle comfort biedt voor een zorgeloos luilekkerleventje. De minder fortuinlijken bleven op Aarde achter en leveren er dagelijks strijd om te overleven. De ongeneeslijk zieke Max (Matt Damon, in een glansrol) besluit hier echter eigenhandig verandering in te brengen... Net zoals in District 9, waar een kolonie verdwaalde aliens in Zuid-Afrika wordt opgesloten in een concentratiekamp, gebruikt Blommkamp het science fictionelement opnieuw als een metafoor voor moeilijke maatschappelijke thema's, zoals ongelijkheid, rassenhaat en illegaliteit. Knappe film, zowel visueel als inhoudelijk, en daarom ook mijn persoonlijke zomertopper. Score: 8,5/10.Welke films gaven jouw zomer kleur?
Afbeeldingen via IMDb
Geen opmerkingen:
Een reactie posten