De Stieg Larssonhype ging enkele jaren geleden aan mij voorbij, maar dit najaar las ik dan eindelijk toch mijn eerste thriller van Zweedse makelij. Wolfskinderen van John Ajvide Lindqvist (Signatuur, 2013) vertelt het verhaal van het zonderlinge meisje Theres, dat als baby wordt achtergelaten in het bos. Ze wordt gevonden en in huis genomen door Lennart en Laila, een zingend duo dat treurig hunkert naar de vergane glorie van de hoogdagen van de Zweedse popmuziek. Lennart raakt al snel in de ban van Theres' buitenaards mooie stem, maar uit vrees voor haar ontdekking groeit het meisje geïsoleerd en in stilte op in de kelder. Als Theres 12 jaar wordt, nemen de gebeurtenissen een gruwelijke wending en neemt haar broer Jerry haar in huis. Jerry wil van Theres een vedette maken en schrijft haar in voor de talentenjacht Idols. Steeds meer meisjes raken in de ban van het nieuwbakken mysterieuze tieneridool. Theres sleurt hen steeds verder mee in haar bizarre leefwereld, en dan nemen de meisjes op spectaculaire wijze wraak...
Een najaar zonder historische roman is voor deze geschoolde geschiedenisfan uiteraard ondenkbaar. Ik koos voor Het feestmaal van John Saturnall van de Britse schrijver Lawrence Norfolk (De Bezige Bij, 2012). John en zijn zonderlinge moeder wekken als buitenbeentjes met een voorliefde voor kruiden en planten anno 1625 heel wat argwaan in het kleine dorp Buckland. Een dodelijke epidemie zorgt voor een opflakkering van religieus fanatisme, en John en zijn moeder worden als vermeende heksen het dorp uitgejaagd. In hun ballingsoord krijgt John de geschiedenis van het feestmaal van Saturnus te horen, en verneemt hij ook meer over de rol van zijn familie in het in stand houden van dit oude geloof. Zijn moeder leert hem geduldig alle eeuwenoude recepten die bij het feestmaal te pas komen, en deze kennis komt de jongen later van pas wanneer hij het tot kok op het landgoed Buckland Manor schopt. Daar leert hij de mooie maar gevaarlijke Lucretia kennen... Dit is omwille van de vele smakelijke beschrijvingen van gerechten letterlijk een boek om te verslinden. De etensgeuren dampen als het ware van tussen de bladzijden. En aangezien ik dit boek in het Engels te lijf ga, heb ik er nog een extra dikke kluif aan! 
Ook het obligate YA genre sloop op geniepige wijze opnieuw mijn leeslijst binnen. YA is nu eenmaal erg moeilijk te weerstaan: ondanks de vaak slappe liefdesverhaaltjes en bordkartonnen personages lezen deze boeken als een trein. Zodoende plukte ik The Mortal Instruments: City of Bones (Simon & Schuster, 2007) uit de boekenkast van mijn zus. In dit leuk stukje urban fantasy wordt de vijftienjarige Clary Fray na een bezoekje aan een nachtclub bruusk wakker geschud uit haar gezapige tienerleventje. Ze ontmoet er enkele Shadowhunters, een bijzonder mensenras dat onzichtbaar voor het oog van gewone stervelingen jacht maakt op demonen en in een fragiel vredesbestand samenleeft met heksen, vampieren en weerwolven. Wanneer op dat moment ook Clary's moeder spoorloos verdwijnt en hun appartement ondersteboven wordt gehaald door enkele wansmakelijke monsters beseft Clary dat haar verleden heel wat duisterder is dan ze ooit kon vermoeden. Ik vind dit soort fantasiewerelden heerlijk om mezelf in te verliezen. Met een zesdelige boekenreeks, een prequelserie en een rits verfilmingen in het vooruitzicht kan ik alvast uitkijken naar heel wat uurtjes zalig ontsnappen uit de realiteit.
Welke boeken liggen dit najaar op jouw nachtkastje?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten