Ook in juni hielden enkele leuke films mij de nodige uurtjes aan het beeldscherm gekluisterd. Liefhebbers van het eerder zeemzoete werk zijn deze maand aan het verkeerde adres op VallieLand, want in mijn wereldje haalden sci-fi, horror en andere duistere zaken opnieuw de bovenhand. Een verslag, omdat het nu eenmaal mijn heilige plicht is om op het wereldwijde web rond te toeteren wat jullie nu écht wel moeten gezien hebben!
Voor de film Warm Bodies maakte ik jullie eerder al warm (ha-ha). Warm Bodies is immers de verfilming van het gelijknamige YA-boek, en mijn beroepseer verplicht mij om alles wat nog maar naar boeken ruikt schààmteloos te promoten. Bij deze! Het verhaal: R is niet als al zijn andere zombiekompanen. Ook hij verscheurt vrolijk mensen en kan zich niet bijster veel meer herinneren van zijn leven voor het zombievirus, maar zijn ontmoeting met de knappe Julie zorgt toch voor een vonkje in zijn eigen dode brein. Dankzij Julie leert R stilaan weer mens worden. Het ziet er zelfs naar uit dat deze prille puberliefde wel eens de oplossing zou kunnen zijn voor de allesvernietigende zombieplaag... Nicholas Hoult zet als R, de houterige zombie met de droogste persoonlijkheid ooit, een knappe prestatie neer en ook Teresa Palmer doet het voortreffelijk als Julie, de bad ass chick van dienst. Je kan deze prent uiteraard niet serieus nemen als vertegenwoordiger van het eerder zwaarwichtige zombiegenre, maar mij bezorgde de film toch enkele uurtjes welgemeende pret. Goed voor een 8/10!
Ook deze maand verdween een deeltje van onze zuurverdiende werkmenscenten in de kassa van het plaatselijke Kinepolisfiliaal. Deze keer vormde dit blockbusterparadijs voor ons het decor voor Star Trek Into Darkness, het tweede luik uit de knappe Star Trek prequeltrilogie van regisseur J.J. Abrams. In dit deep space avontuur nemen James T. Kirk en de zijnen het op tegen de 400 jaar oude, genetische gemanipuleerde en op wraak beluste madman Khan (voortreffelijke rol van Benedict Cumberbatch!). De rest van het verhaal verklap ik niet, maar de film werd door deze fans van het space opera genre uiteraard op alle vlakken zeer goed bevonden. Fucking awesome, dixit de man des huizes. Score: 9/10.
Normaliter gaat mijn voorkeur eerder uit naar guitige films zonder al te veel gore en andere wansmakelijkheden. Dat ik me in juni aan een paranormale thriller/horrorfilm waagde, getuigt dan ook van een flink staaltje lef. Ik koos voor Mama, het meest recente hersenspinsel van gevierd regisseur Guillermo del Toro. Vijf jaar na de onrustwekkende verdwijning van Victoria en Lily krijgt hun oom Lucas goed nieuws: de meisjes werden weliswaar volledig verwilderd en alleen, maar ongedeerd teruggevonden in een afgelegen blokhut in het bos. Een psychiater raakt in de ban van hun verhaal: hoe wisten de zusjes zo lang te overleven zonder de hulp van een volwassene? Wie is de mysterieuze Mama waar ze het over hebben? Lucas en zijn vriendin Annabel nemen de meisjes in huis, maar iemand of iets neemt hen dat duidelijk niet in dank af... Vooral de jonge actrice Isabelle Nélisse (Lily) liet in deze film verbluffende acteerprestaties zien. Voor kijkers zoals mezelf die niet over stalen zenuwen beschikken, bevatte deze film bovendien nét de juiste hoeveelheid schrikelementen. Toch enkele minpunten: het mysterie rond Mama kon wat uitvoeriger worden uitgewerkt, en ook de diverse plotholes zorgden na afloop voor een wrang gevoel. Leuk, maar kon beter! Mijn oordeel: 6,5/10.
Voor de film Warm Bodies maakte ik jullie eerder al warm (ha-ha). Warm Bodies is immers de verfilming van het gelijknamige YA-boek, en mijn beroepseer verplicht mij om alles wat nog maar naar boeken ruikt schààmteloos te promoten. Bij deze! Het verhaal: R is niet als al zijn andere zombiekompanen. Ook hij verscheurt vrolijk mensen en kan zich niet bijster veel meer herinneren van zijn leven voor het zombievirus, maar zijn ontmoeting met de knappe Julie zorgt toch voor een vonkje in zijn eigen dode brein. Dankzij Julie leert R stilaan weer mens worden. Het ziet er zelfs naar uit dat deze prille puberliefde wel eens de oplossing zou kunnen zijn voor de allesvernietigende zombieplaag... Nicholas Hoult zet als R, de houterige zombie met de droogste persoonlijkheid ooit, een knappe prestatie neer en ook Teresa Palmer doet het voortreffelijk als Julie, de bad ass chick van dienst. Je kan deze prent uiteraard niet serieus nemen als vertegenwoordiger van het eerder zwaarwichtige zombiegenre, maar mij bezorgde de film toch enkele uurtjes welgemeende pret. Goed voor een 8/10!
Ook deze maand verdween een deeltje van onze zuurverdiende werkmenscenten in de kassa van het plaatselijke Kinepolisfiliaal. Deze keer vormde dit blockbusterparadijs voor ons het decor voor Star Trek Into Darkness, het tweede luik uit de knappe Star Trek prequeltrilogie van regisseur J.J. Abrams. In dit deep space avontuur nemen James T. Kirk en de zijnen het op tegen de 400 jaar oude, genetische gemanipuleerde en op wraak beluste madman Khan (voortreffelijke rol van Benedict Cumberbatch!). De rest van het verhaal verklap ik niet, maar de film werd door deze fans van het space opera genre uiteraard op alle vlakken zeer goed bevonden. Fucking awesome, dixit de man des huizes. Score: 9/10. 
Normaliter gaat mijn voorkeur eerder uit naar guitige films zonder al te veel gore en andere wansmakelijkheden. Dat ik me in juni aan een paranormale thriller/horrorfilm waagde, getuigt dan ook van een flink staaltje lef. Ik koos voor Mama, het meest recente hersenspinsel van gevierd regisseur Guillermo del Toro. Vijf jaar na de onrustwekkende verdwijning van Victoria en Lily krijgt hun oom Lucas goed nieuws: de meisjes werden weliswaar volledig verwilderd en alleen, maar ongedeerd teruggevonden in een afgelegen blokhut in het bos. Een psychiater raakt in de ban van hun verhaal: hoe wisten de zusjes zo lang te overleven zonder de hulp van een volwassene? Wie is de mysterieuze Mama waar ze het over hebben? Lucas en zijn vriendin Annabel nemen de meisjes in huis, maar iemand of iets neemt hen dat duidelijk niet in dank af... Vooral de jonge actrice Isabelle Nélisse (Lily) liet in deze film verbluffende acteerprestaties zien. Voor kijkers zoals mezelf die niet over stalen zenuwen beschikken, bevatte deze film bovendien nét de juiste hoeveelheid schrikelementen. Toch enkele minpunten: het mysterie rond Mama kon wat uitvoeriger worden uitgewerkt, en ook de diverse plotholes zorgden na afloop voor een wrang gevoel. Leuk, maar kon beter! Mijn oordeel: 6,5/10.
Laatste tip: Let Me In, een Amerikaanse remake van de Zweedse film Låt den rätte komma in (Let The Right One In). Deze laatste is dan weer gebaseerd op het gelijknamige boek van Zweedse thrillerauteur John Ajvide Lindqvist. Alweer een boekenlink dus! In Let Me In maken we kennis met Owen, een magere jongen die het op school hard te verduren krijgt door enkele pestkoppen. Wanneer het mysterieuze meisje Abby en haar zwijgzame vader hun intrek nemen in hetzelfde appartementsgebouw is zijn interesse onmiddellijk gewekt. Abby blijkt echter geen normaal meisje te zijn, en haar vader houdt er een gruwelijke hobby op na om in haar vreemde behoeften te voorzien. Owen en Abby sluiten vriendschap, maar hiervoor betaalt Owen uiteindelijk een hoge prijs. Een donkere film die heel wat stof tot discussie oplevert: zijn de bedoelingen van Abby oprecht, of blijft Owen een slachtoffer? Het verdict: 7,5/10.
Is je honger naar goede films nog steeds niet gestild? Lees dan ook deze Flick Picks-post even, want ik zag (en keurde) deze maand ook Zombieland en Dawn of the Dead!
Afbeeldingen via IMDB
Collage via PicMonkey
Afbeeldingen via IMDB
Collage via PicMonkey
Geen opmerkingen:
Een reactie posten